Drieluik over vuurwerkframing deel 1: welke frames zijn er allemaal in het publieke debat?

12 november 2021

Oud en nieuw komt er weer aan en daarmee ook de jaarlijkse discussie over de zin en onzin van consumentenvuurwerk afsteken. De een vindt het prachtig, de ander zou het ’t liefst verbieden. Wij zochten uit welke frames er allemaal in het publieke debat aanwezig zijn rond vuurwerk en een vuurwerkverbod. In dit drieluik delen we de kennis die we opdeden over vuurwerkframes. Interessant voor de nieuwslezer die graag frames spot, maar zeker ook voor wie zelf over dit onderwerp het debat wil aangaan. In het eerste artikel de vraag: welke frames spelen er allemaal?


Pro-, anti- en ‘er tussenin’-frames rond vuurwerk

Ga op zoek en je komt een behoorlijk aantal frames tegen in het publieke debat rond het onderwerp ‘vuurwerk’. We delen in dit artikel de frames die we het meest zijn tegengekomen en delen ze op in pro-vuurwerk, anti-vuurwerk en frames die niet per definitie een standpunt innemen, maar wel het vuurwerkdebat (en regelgeving die eruit zou kunnen volgen) op een specifieke wijze neerzetten.

Een greep uit de anti-vuurwerkframes

Wat opvalt bij de anti-vuurwerkframes, is dat ze vaak gestapeld worden. In plaats van het op één manier te problematiseren, komen er meerdere problemen aan bod. Dat kán slim zijn, omdat je hiermee eigenlijk zegt: het is een meerkoppig monster. Maar aan de andere kant kunnen verschillende haakjes in één boodschap elkaar ook in de weg zitten. De boodschap wordt er immers ook voller en complexer van. Daarover in het derde artikel meer. De frames die veel los en gecombineerd ingezet worden zijn:


  • Vervuiling & afval – vuurwerkafval blijft vaak liggen en bevat allerlei vervuilende stoffen. Dit frame gaat niet over onze gezondheid, maar juist over dat het slecht is voor onze omgeving en natuur. Het richt de aandacht op het plastic vuurwerk en de fijnstof en chemische stoffen die in onze lucht, wateren en op de grond terechtkomen.


  • Kostenpost – vuurwerk leidt tot materiële schade en tot extra kosten voor de gezondheidszorg. Zonde van het geld, want dit zouden we ook kunnen steken in dingen waar mensen wél baat bij hebben. Ook hier gaat het niet over gezondheid, maar over de kosten die de maatschappij moet dragen voor afgeknalde vingers en ogen. Bij dit frame ligt de nadruk zowel op onbedoelde schade, als op vandalisme: het gaat immers om de uitwerking (schade en wat dat kost) en niet de intentie (per ongeluk of expres).


  • Doden & gewonden – vuurwerk leidt tot leed. Niet alleen bij de ‘rundjes’ die het zelf onveilig afsteken, maar ook in veel gevallen bij omstanders die er toevallig door geraakt worden: 50% van de gewonden betreft een omstander. Dat is interessant, want in dit frame, dat zich heel specifiek op de gezondheid richt, gaan de voorbeelden die worden aangehaald vaak over de mensen die het zelf afstaken. Een opvallende variant was tijdens de discussie eind 2020 te zien, namelijk dat we ons al deze gewonden helemaal niet kunnen veroorloven met de hoge corona-druk op de zorg. Hier komen we in het tweede artikel uitgebreider op terug, als we frames in het huidige nieuws bespreken.


  • Overlast – vuurwerk wordt in toenemende mate ingezet om buurten te terroriseren. Waar het vroeger nog gezellig was, lijkt het nu wel een oorlogsgebied rond de jaarwisseling. Mensen gaan zich steeds onveiliger voelen. In het verlengde hiervan ligt het frame ‘Doodsangst onschuldigen’ dat inzoomt op de angst van senioren die angstig zijn, mensen met oorlogstrauma’s, (huis)dieren en jonge kinderen.


  • Hulpverleners aanvallen – dit specifiekere frame zoomt in op één groep die extra moet vrezen voor vuurwerk: hulpverleners. Vuurwerk is binnen dit frame een wapen dat wordt gebruikt om agenten, brandweer en ambulancemedewerkers mee te bekogelen. Dit frame werd de afgelopen jaren veel ingezet vanuit de politie. Interessant om te melden: onlangs meldde de Ambulancevereniging dat we ook niet moeten doorslaan in dit beeld.


  • Alternatieven wennen – vuurwerk is niet meer van deze tijd. Als zo veel mensen zich er niet meer prettig bij voelen, dan moeten we op zoek naar een nieuwe manier om het nieuwe jaar te vieren. Binnen dit frame worden o.a. drones genoemd en wordt benoemd dat de rest van Europa eigenlijk niet of nauwelijks consumentenvuurwerk afsteekt.

Daar recht tegenover: pro-vuurwerk frames

Natuurlijk bestaan er ook frames die gebruikt worden door degenen die in het pro-vuurwerkkamp te vinden zijn. Deze frames zijn veelal gericht op andere waarden, maar in sommige gevallen redeneren ze juist binnen dezelfde waarde als een tegenhangend frame:


  • Verdienmodel – dit frame is de tegenhanger van het Kostenpost-frame, doordat het dezelfde kernwaarde centraal stelt (geld), maar tot een andere conclusie komt. Dit frame focust op wat het de maatschappij juist oplevert: btw-inkomsten en omzetbelasting vanuit de vuurwerkbranche. De inkomsten zijn volgens de gebruikers van dit frame dan ook ruim voldoende om de eventuele schade mee te compenseren en dan nog blijft er onder de streep winst over. Oftewel: vuurwerk is goed voor de economie en de staatskas.


  • Het probleem is de gebruiker – wie dit frame gebruikt, ziet twee categorieën: verantwoordelijke en onverantwoordelijke vuurwerkafstekers. Die eerste groep is de grootste, maar het kleine groepje onverantwoordelijken (die illegaal vuurwerk afsteken, onvoorzichtig afsteken of andere mensen lastigvallen) veroorzaakt de brokken waardoor vuurwerk (onterecht) een slechte naam krijgt. Dit frame is dus wel problematiserend, maar niet ten opzichte van vuurwerk. Het probleem zit ‘m bij de onvoorzichtigen: die zouden zich beter moeten voorbereiden of het gewoon moeten overlaten aan mensen die wél weten wat ze aan het doen zijn. Het zou volgens de framegebruikers dan ook oneerlijk zijn als de rest ‘gestraft’ wordt omwille van iets van een klein groepje doet.


  • Betuttelende overheid ­– in dit frame staat de overheid centraal, in de rol van een betuttelende, verbiedende speler die ‘alles wat leuk is afpakt’. De framegebruiker is dan ook zeer negatief over het aanscherpen van regels en verboden. De eigen verantwoordelijkheid staat centraal in dit frame: je mag toch zeker zelf wel weten welke risico’s je accepteert? In veel gevallen worden. om een vergelijking te maken, andere risicovolle zaken benoemd die wel gewoon mogen, zoals autorijden, roken, alcohol drinken of extreme sporten: het mag allemaal terwijl ook daar risico’s aankleven. Het argument van ‘de gevaren van vuurwerk’ wordt dan ook gezien als een excuus dat wordt ingezet om het te verbieden. Een heftigere versie van dit frame richt zich op het feit dat er ‘steeds minder mag’. Framegebruikers zien het ‘afschaffen’ van Zwarte Piet en andere ‘leuke en onschuldige tradities’ als het begin van een groter project om de burger steeds meer te verbieden. Dit heeft een complot-component: het zou niet gaan om vuurwerk, maar om mensen langzaam maar zeker murw te krijgen totdat we in een dictatuur zijn beland. Zo wordt door deze mensen ook vaak aangehaald dat corona tijdens de afgelopen jaarwisseling als excuus gebruikt is om het vuurwerkverbod 'er doorheen te drukken'.


  • Feestelijke traditie ­– dit frame zet de feestelijkheden rond de jaarwisseling en de belangrijke rol van vuurwerk daarin centraal: zonder vuurwerk, geen feest. En zonder feest is het nieuwe jaar eigenlijk niet echt ingeluid. Vuurwerk hoort er dus bij, ondanks dat er misschien ook wel vervelende kanten aanzitten. In verlengde hiervan ligt het 'Vuurwerk is een gevoel'-frame, waarbij vuurwerk wordt gezien en beleefd als een onderdeel van iemands identiteit: vuurwerk is een passie en onmiskenbaar verbonden met een levensstijl. Het verschil met het ‘Feestelijke traditie’-frame zit hem erin dat de nadruk bij ‘Vuurwerk is een gevoel’ niet ligt op het samen vieren van een feest op een manier zoals we dat nu eenmaal gezamenlijk doen, maar echt op de persoonlijke beleving van het afsteken van vuurwerk. Dit frame wordt gebruikt door de mensen die zichzelf zouden omschrijven als vuurwerkfanaat, vuurwerkfan of grote liefhebbers. Dit zijn bij uitstek ook de mensen die juist erg voorzichtig met vuurwerk omgaan of dit in ieder geval van zichzelf vinden.

Er-tussenin-frames

Dan rest ons nog de frames die iets zeggen over het debat, zonder per definitie altijd stelling in te nemen of consumentenvuurwerk verboden moet worden of niet:


  • Verbod heeft geen zin – in dit frame wordt gefocust op regels rond vuurwerk en op of aanscherpen of verbieden haalbaar is. Men denkt in dit frame van niet, omdat er bijvoorbeeld onvoldoende gehandhaafd kan worden, het overlastgevende vuurwerk nu toch ook al illegaal is of omdat mensen zich toch niet aan een vuurwerkverbod zullen houden. Dit frame wordt zowel ingezet door mensen die vóór een vuurwerkverbod zijn als mensen die zich ertegen uitspreken. Het gaat bij dit frame dus nadrukkelijk om de haalbaarheid, niet wat men van vuurwerk zelf vindt. Het heftigere 'Olie op het vuur'-frame gaat nog verder. Deze framegebruikers zeggen: verbieden maakt het erger. Beter een beetje vuurwerkoverlast dan autobranden, zwaar illegaal vuurwerk en/of rellen. Vuurwerk is een relatief onschuldige uitlaatklep en als je die afpakt, escaleert de hele boel, aldus de framegebruikers.


  • Richtingenstrijd – volgens dit frame zullen de spanningen tussen de voor- en tegenstanders van vuurwerk alleen maar verder oplopen. Ze begrijpen elkaar niet (meer) en redeneren vooral vanuit hun eigen kant. Het publieke debat wordt vooral gevoed met onzin en ideeën gebaseerd op gebrek aan kennis, aldus de framegebruiker. Er worden veel onwaarheden beweerd en daarom hebben mensen zo’n verkeerd beeld van vuurwerk. Ook dit frame werkt beide kanten op: zowel de voor- als tegenstanders verwijten elkaar te weinig kennis te bezitten om conclusies te (kunnen) trekken.


  • Taboe-onderwerp – dit frame richt zich vooral op de politiek: zij zouden extreem terughoudend zijn om zich voor- of tegen vuurwerk uit te spreken, omdat zij bang zijn voor de toorn van de kiezer. Het is een verwijtend frame dat eigenlijk niet over vuurwerk zelf gaat, maar stelt dat mensen/politici/bestuurders toch in ieder geval transparant moeten zijn over waar zij voor staan.


Natuurlijk zijn er nog meer frames te ontwaren. Er komen ongetwijfeld ook weer nieuwe bij. Met zicht op de aanwezige frames kun je alle frames in de praktijk gemakkelijk herkennen. Zelfs als gebruikers van het frame hun redenering niet helemaal ‘af’ maken, kun je er redelijk veilig vanuit gaan dat ze bij het frame passende conclusies zullen ondersteunen. Handig om te weten! In het volgende artikel gaan we dieper in op welke frames er op dit moment dominant in het nieuws en de publieke discussie lijken te zijn en hoe zich dat verhoudt tot de coronacrisis. Het laatste artikel van dit drieluik gaat over de praktijk: wat kan je met deze kennis over vuurwerkframes?

Deel dit artikel:

Andere artikelen

15 september 2026
Als framingspecialist luister ik jaarlijks naar de Troonrede op twee manieren: wat wordt er gezegd en hoe wordt dat geframed? In dit artikel geef ik een duiding: welke belangrijkste frames sprak de Koning uit tijdens de troonrede op Prinsjesdag? Goed om je te realiseren waar de troonrede informeel voor bedoeld is: het eerste voorzetje voor het debat in de Tweede Kamer dat woensdag en donderdag plaatsvindt. De troonrede wordt immers niet geschreven door de Koning, maar door de minister-president, en Jetten wil maar al te graag alvast een paar punten scoren voor de Algemene Politieke Beschouwingen (APB). Het debat over de begroting wordt pittig; er is nog geen meerderheid in zicht. Er staat veel op het spel, en dat voelde je ook in deze troonrede. Frame 1: democratie als samenwerking in plaats van het 'grootste gelijk' Het onderwerp 'democratie' kwam ook bij de vorige verkiezingen al regelmatig bovendrijven. Interessant (en wat mij betreft pijnlijk) is dat er veel met democratie wordt geschermd (en dan vooral de problemen eromheen), maar zelden wordt benoemd wat democratie eigenlijk precies inhoudt. Terwijl er behoorlijk grote tegenstellingen zijn in hoe mensen dit invullen. De Koning framet het door te zeggen wat het niét is: "Daarom is het zo belangrijk het democratiebegrip niet verder te versmallen tot het gelijk van de helft plus één. Democratie moet mensen verenigen, niet uit elkaar spelen." Vaak wordt democratie juist gezien als de wens van de meerderheid. Dit laat zien hoe ingewikkeld het is om hier een alternatief frame voor te bieden, zonder in termen van ontkenning te vervallen. Weer niet gelukt. Waarom begint hij over de betekenis van onze democratie? De alinea erna gaat, zonder expliciete koppeling, over het vertrouwen in de politiek: "De parlementaire democratie is van iedereen, voor iedereen en moet dus dienstbaar zijn aan iedereen." In de zin erna wordt duidelijk wie hij aanspreekt: hij doet een beroep op de oppositie om een 'brede samenwerking' aan te gaan. Oftewel: ga niet dwarsliggen vanuit je eigen gelijk. Dat klinkt redelijk, maar voor de oppositie kan het heel anders overkomen — als: tekenen bij het kruisje, want grote issues liggen al te lang te wachten. De zin ' De toekomst wacht niet op achterblijvers ' voelt daarmee als een dreigement. Frame 2: we worden gegijzeld op ten minste drie onderwerpen Het zijn stevige woorden: " Een onderwerp dat Nederland nu al jarenlang gijzelt, is de stikstofaanpak." Het is een van de drie onderwerpen die de Koning aanhaalt om te laten zien hoe dingen te lang zijn blijven liggen. Hij staat lang stil bij wat het stikstofprobleem voor boeren gaat betekenen: veel. Maar het gaat wel 'duidelijkheid en toekomstperspectief' opleveren. De boeren krijgen geen schuld, maar worden ook niet als slachtoffer geframed: bij hen moet het gaan gebeuren, of ze dat nou leuk vinden of niet. Niet toevallig volgt daarna het onderwerp wonen: plannen voor de lange termijn, maar ook een omfloerste 'pragmatische aanpak' voor de korte termijn. Opvallend abstract en op een hoog taalniveau geframed, waardoor je er ook niet echt op aanslaat. Onderwerp drie is asiel: meer grip, minder polarisatie, en gemeenten die 'solidair' moeten zijn met Ter Apel. Dit hele deel zegt tussen de regels door: samenwerken, verdomme! Met als uitsmijter: " Op deze en andere onderwerpen wil het kabinet stilstand doorbreken en knopen doorhakken, zodat Nederland weer vooruit kan ." Frame 3: is een uitkering een gevangenis? Het lijkt een terloopse bijzin, maar is interessant genoeg om bij stil te staan: "Ook het stelsel van werknemersverzekeringen vraagt onderhoud, om ervoor te zorgen dat mensen mee kunnen blijven doen. Wie ziek wordt of werkloos, moet niet worden opgesloten in een uitkering." Dit is een duidelijk frame uit VVD-hoek, want zij willen de hoogte en duur van zowel de WIA (bij ziekte) als de WW (bij ontslag) verlagen en verkorten. Iets waar linkse partijen en vakbonden fel op tegen zijn en wat al tot protest en stakingen leidde. 'Opgesloten' suggereert dat je er niet uitkomt en dat is een beeld dat rechtse partijen voeden vanuit het idee dat uitkeringen te aantrekkelijk zouden zijn en er geen prikkel is om weer aan het werk te gaan. Het is aan jou om te bepalen of je het daarmee eens bent, maar het aantal mensen dat bewust en tevreden aan de kant zit, is nihil. Je kunt het verkorten van uitkeringen dus ook reframen als: mensen voor de leeuwen gooien. Welk frame past jou als lezer beter? Frame 4: ook de overheid moet beter samenwerken Tegen het einde richt de Koning de aandacht op de overheid zelf, die ook moet werken aan betere samenwerking en vertrouwen: "Kort samengevat: minder regelzucht en controledwang, meer ruimte voor mensen en bedrijven, en een overheid die niet hindert, maar helpt ." Het is een behoorlijk negatieve portrettering van de staat en een frame dat de afgelopen jaren steeds sterker wordt. De overheid als een soort doolhof, waar burger en bedrijf in verdwalen. Het voornemen van het kabinet? Minder regels maken en waar mogelijk vereenvoudigen. Dat betekent in de praktijk ook: minder maatwerk, maar dat blijft impliciet. Ook de ' muren tussen beleid en uitvoering ' moeten neer. Geen leuk frame voor de ambtenaren die met goede bedoelingen hun werk doen en dat vaker wel dan niet voor elkaar krijgen. Meeluistertip: luister naar hoe in de APB 'samenwerken' wordt geframed De toon is gezet. De volgende zin in de afsluiting spreekt ons allen aan, maar vooral de Tweede Kamer: " Want de geest van redelijkheid en elkaar wat gunnen die in deze woorden besloten ligt, lost meer problemen van mensen op dan de voortdurende ophef die nu soms de overhand lijkt te hebben." Het schetst een scherp contrast tussen 'elkaar wat gunnen' en 'ophef veroorzaken'. Maar precies daar tussen zit toch het debat waarbij je argumenten uitwisselt en compromissen zoekt? Ophef gaan we vast krijgen. Het wordt een woordenstrijd de komende dagen, waarbij de inzet grotendeels zal zijn: wie is de dwarsligger en wie doet mee? Dit minderheidskabinet kan zich niet veel verwijten veroorloven, dus de Koning wat vileine steekjes laten uitdelen is best een slimme zet. Benieuwd hoe de oppositiepartijen met de framing van samenwerking zullen omgaan!
1 september 2026
Er werd de afgelopen dagen achter de schermen in Den Haag weer flink geknokt. Niet alleen om de inhoud van de begroting, maar ook om de beeldvorming daaromheen. Minderheidscoalitiepartners VVD, D66 en CDA waren het namelijk niet bepaald met elkaar eens. En dan wordt het vraagstuk ineens tweeledig: wat gaan we doen en hoe wordt deze 'handreiking' geframed in de buitenwereld? Wie wint en wie verliest? Ik analyseer in dit artikel de framingdynamiek. Zonder inhoud kan het alleen over het beeld gaan We weten nog weinig over de inhoud van de afspraken. Dat gaat eerst langs de Raad van State. Voor de media (en voor ons) blijft er dan niets anders over dan doorpraten over hoe de verhoudingen in de coalitie ervoor staan. Dat verdient meteen een kleine time-out, want wie de inleiding van dit artikel herleest, ziet dat ik zelf ook een duit in het zakje doe. Door strijdmetaforen (geknokt, winnaars & verliezers) en door te herhalen dat er sprake zou zijn van een handreiking, geef ik je als lezer een kader mee dat allesbehalve kleurloos is. Taal is nu eenmaal nooit neutraal. Dus laten we kijken hoe de media over dit nieuwsfeit berichten. Omdat het nog niet over de inhoud kan gaan, verschuift de berichtgeving automatisch naar het proces als een soort horse race journalism. Welke frames levert dat op? De afdronk: onderhandelen met pijn, moeite en schijnresultaat Media zijn niet mals. De Volkskrant kopt: 'Coalitie sluit begrotingsakkoord met zichzelf, maar oppositie wacht af'. In de inleiding schrijven ze verder: ' Alle geforceerde opgewektheid voor de tv-camera's kon niet verhelen dat tijdens het overleg op Heinens ministerie de messen op tafel lagen'. De Telegraaf is iets milder: 'Kras op blazoen minderheidskabinet na moeizame Prinsjesdag-deal' , koppen ze. Het AD gebruikt een aardige vergelijking om het proces te duiden: 'Een compleet debacle is afgewend, het is een fotofinish geworden'. Qua framing lijken media behoorlijk eensgezind: het rommelt in het kabinet en daarmee maken ze hun lastige positie alleen maar lastiger. Maar daarmee is de kous nog niet af. Wat alle media er namelijk bij vermelden, is dat dit akkoord er eigenlijk al veel eerder had moeten liggen. Met een minderheidskabinet moet je aankloppen bij de oppositie om je plannen uitgevoerd te krijgen en dat proces had dus sneller kunnen verlopen. Oftewel: een pijnlijke vertraging die de onderhandelingspositie met de oppositie ondermijnt. Hoe framen de hoofdrolspelers het zelf? Wat zet je tegenover deze strijdretoriek? In de reacties van de betrokkenen zie je twee strategieën terug. De eerste is reframen. Dat doen Jetten (D66) en Heinen (VVD). Jetten spreekt van 'een beetje wrijving' . Hij gaat dus deels mee in het beeld van strijd, maar buigt de conclusie om: wrijving geeft juist glans. Oftewel, stevig onderhandelen is goed, zolang je eruit komt. Wel doet hij een mea culpa over hoe dit eruit heeft gezien voor de buitenwereld: 'We gaan nog lessen trekken en kijken hoe het de volgende keer strakker kan'. Eelco Heinen gaat nog een stap verder in zijn reframe: ' Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht, omdat je elkaar in die nachten met pittige discussies veel beter leert kennen. Ik denk dat dit het team nog sterker heeft gemaakt'. Het was dus juist goed dat het zo ging, aldus de minister van Financiën. Beide heren kiezen er niet voor om het conflict te ontkennen, maar om het in een nieuw daglicht te plaatsen. De tweede strategie is de aandacht verleggen. CDA-leider Bontenbal legt de focus op het doel van de onderhandelingen: dat was om tot 'een goede handreiking naar de oppositie te komen. Ik denk dat dat gelukt is' . Deze strategie werkt vaak goed, omdat het brein aandacht geeft aan wat op dat moment concreet wordt benoemd. Maar de slimme zet van Bontenbal wordt niet beloond. Terwijl ik dit artikel schrijf, wordt duidelijk dat een deel van de plannen is gelekt. Belangrijke oppositiepartij PRO laat daarover meteen weten: 'totaal niet onder de indruk'. De strijd om het framen van deze begrotingsdeal is nog maar net begonnen. De messen worden geslepen voor de Algemene Beschouwingen volgende week.
16 juni 2026
Het wordt me vaak gevraagd: hoe authentiek ben je nog als je een hele framingstrategie voorbereidt bij een ontwikkeling of rondom een bepaald thema dat je aan het hart gaat? Met name als mensen die strategie in een toespraak of presentatie gaan verwerken, voelt dit als een gevoelige kwestie. Maar is het dat ook? Dat hoeft gelukkig helemaal niet.